بادا كه به بادي نپرد مرغ حقيقت

آرزو باقیست

تا امید دیدن روی بهاران هست

آرزو باقیست

هر چند که چشمان منِ خسته به راه

خار می بیند و بس

سبزه یا نور؟

پیدا نیست!

تیرگی از پی هم

خواب پشت سر هم

((چوبکی می یابم

آتشی می سازم

روزنی می جویم

چشمه ای می یابم

سر در آن چشمه فرو می آرم و...))

چشمها باز شده

آتش و روزن و چشمه

همگی پاک شده

یعنی هیچ؟؟؟

و دوباره این ندای آشنا

 آید به گوش:

هان!

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

که آرام درون دشت شب خفته است

دریایم و نیست باکم از طوفان

دریا همه عمر خوابش آشفته است

                                           دکتر شفیعی کدکنی

بهاران

که علف هم

در حضور پاکِ باران

سبز میگردد

بیا دلهای خود را

ـ بی تکلّف ـ

همنوای نایِ بلبل

به صد جلوه

بسان گل

بیامیزیم با صد رنگ و

نقّاشی کنیم

ولی یک رنگ مانیم

سبزِ سبز.

                                         تبریز-  پاییز(؟؟) ۸۱

عاقبت خلوت این خانه خاموش مرا

خواب

خواهد کرد

و خدا می داند

که کدامین خواهش

خانه خرابم...

باز باد از دست گرما می کشد فریاد

گوئیا از روی آتش می گریزد باد!

باز می رقصد به روی شانه های شهر

شعله های آتش مرداد

رقص او چون رقص گرم مارها بر شانه ضحاک!

سر بر آر از کوه با آن گاو پیکر گرز

ای نسیم دره البرز...!

ف.م

گفتی که چو خورشيد زنم سوی تو پر

چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

اندوه ...

که خورشيد شدی تنگ غروب

افسوس...

که مهتاب شدی وقت سحر

                                      ف.م

من همين يک نفس از جرعه جانم  باقيست

آخرين جرعه اين جام تهی را تو بنوش.

                                                            ف.م

من و تو همسفر حادثه ايم ...

من و تو زاده يک حادثه است ...

می توان دل به دل حادثه داد؟؟؟

                                            ن.ن

ميان عاشق و معشوق هيچ حايل نيست

                                                    تو خود حجاب خودی حافظ از ميان بر خيز

لب دريا نسيم آب و آهنگ

                                  شکسته ناله های موج بر سنگ

مگر دريا دلی داند که ما را

                                  چه طوفان هاست در اين سينه تنگ

                               **************

لب دريا شب از هنگامه لبريز

                                    خروش موج ها پرهيز پرهيز!

در اين طوفان که صد فرياد گم شد

                                     چه بر می آيد از وای شباويز؟

سر سبزترين بهار تقديم تو باد

                                      آوای خوش هزار تقديم تو باد

گويند که لحظه ايست روييدن عشق

                                     آن لحظه هزار بار تقديم تو باد

زمزمه اي در بهار

دو شاخه نرگست اي يار دلبند

چه خوش عطري در اين ايوان پراكند

اگر صد گونه غم داري‏، چو نرگس

به روي زندگي لبخند، لبخند

 .     *   *   *   *   *

گل نارنج و تنگ آب و ماهي

صفاي آسمان صبحگاهي

بيا تا عيدي از حافظ بگيريم

كه از او ميستاني هر چه خواهي

     *   *    *    *    *

سحرديدم درخت ارغواني

كشيده سر به بام خسته جاني

به گوش ارغوان آهسته گفتم:

بهارت خوش كه فكر ديگراني

    *   *    *    *     *

سري از بوي گلها مست داري

كتاب و ساغري در دست داري

دلي را هم اگر خشنود كردي

به گيتي هر چه شادي هست داري

    *    *    *    *    *

چمن دلكش،زمين خرم،هوا تر

نشستن پاي گندمزار خوشتر

اميد تازه را درياب ودرياب

غم ديرينه را بگذارو بگذر

                                  مشيري

ديدن روی گل و سير چمن نيست بهار

به خدا بی رخ معشوق گناه است گناه

آن بهار است که بعد از شب جانسوز فراق

به هم آميزد ناگه دو تبسم دو نگاه

پنج روزی که در اين مرحله مهلت داری

                                         خوش بياسای زمانی که زمان اين همه نيست

بوی گل نرگس؟نه بوی خوش عيد است

                          شو پنجره بگشا که نسيم است و نويد است

رو خار غم از دل بکن ای دوست که نوروز

                                    هنگام درخشيدن گلهای اميد است

                                                                                   مشيری

(هر که شد محرم دل در حرم يار بماند

                                  وانکه اين کار ندانست در انکار بماند)

(جنگ هفتادودوملت همه را عذر بنه

                                  چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند)

(مدعی خوا ست که آيد به تماشاگه راز

                                  دست غيب آمد و بر سينه نامحرم زد)

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار

زندگی،

ای عادت لعنت شده،

لعنتم کن،

لعنتت عادت شده.